Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Καλύτερος φίλος του ανθρώπου είναι ο ίδιος του ο εαυτός.

Γεννιέσαι. Δεν σε ρώτησε κανείς, απλώς κάποιος σε έφερε σε αυτόν τον κόσμο. Ο άνθρωπος αυτός ονομάζεται γονέας σου. Η γέννησή σου είναι μια συνθήκη.
Στο μετέπειτα και αφού αγγίξεις τα τέσσερα έτη της ηλικίας σου (τουλάχιστον έτσι ισχυρίζεται η επιστήμη) ο νους έχει φτάσει σε ένα σημείο όπου αποθηκεύει πράγματα στην μνήμη. Κάπως έτσι αρχίζει το άτομο να μιλά, να κοινωνικοποιείται, να αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και να ζει ουσιαστικά στον κόσμο έχοντας αναπλάσει τις αισθήσεις του εαυτού του.

Αυτός είσαι εσύ, αυτή είμαι εγώ. Αυτή είναι η συνθήκη μια ανθρώπινης ύπαρξης.

Από κει και έπειτα υπάρχουν διάφοροι φορείς της κοινωνίας που επηρεάζουν την συμπεριφορά και το εγώ του κάθε ατόμου. Η οικογένεια, οι φίλοι, οι καθηγητές στο σχολείο, τα πρότυπα που έχει στο νου του (όπως μουσικά η κινηματογραφικά είδωλα) είναι άμεσες επηροές σε οτιδήποτε κάνει.

Αφου ωριμάσει το άτομο, έρχεται η ώρα να απλώσει τα φτερά του μακριά από το σπίτι και τη στήριξη της οικογένειάς του, μακριά από την ασφαλή ακτίνα επιβίωσης που είναι το σπίτι. Αρχίζει να αγωνίζεται για να εκπληρώσει κάποιους στόχους, κάποια όνειρα, για να επιβιώσει και να ευτυχίσει.
Το μοναδικό όπλο που έχει για να κατορθώσει τα παραπάνω, είναι η ευφιία του, η δύναμη του λόγου του, η σωματική και ψυχική του δύναμη. Τίποτα και κανένας άλλος.

Κάθε αρχή είναι δύσκολη, πέφτει, σηκώνεται, λυπάται για την αποτυχία του, και ξαναπαίρνει δύναμη από την παραμικρή επιτυχία του.

Κάποιοι άνθρωποι αργούν να καταλάβουν ότι όσο σκληρό και αν ακούγεται σε αυτόν τον κόσμο μόνοι μας ήρθαμε και μόνοι μας θα φύγουμε.
Ο άνθρωπός για να νιώσει ελεύθερος και ανεξάρτητος, δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα παραπάνω από το να είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Δεν πρέπει να βασίζει την ευτυχία του και την εσωτερική του ολοκλήρωση σε κανένα άλλο άτομο. Από μόνοι μας οφείλουμε να στηρίζουμε και να σεβόμαστε τον εαυτό μας, διότι αν δεν τον υπερασπιστούμε εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να απαιτήσουμε το ίδιο από τους γύρω μας.



Όπως λέει και ο νταντυ - Τζονυ, "Δεν υπάρχει παράδεισος, τον παράδεισο τον φτιάχνεις εσύ ο ίδιος". Ο παράδεισος είναι απλά μια έννοια, στην οποία νόημα μπορεί να δώσει ο καθε άνθρωπος ξεχωριστά.

πώς θα μπορούσα να ποστάρω χωρίς φωτογραφία στο ενδιάμεσο;
"φωτογραφία από τον δικό μου παράδεισο..
αν δεν είναι η αυτή η θέα απ' το σπίτι μου παράδεισος, τότε τι είναι;
"


Για παράδειγμα: για έναν μέσο ευρωπαίο πολίτη (καλά τώρα, το ευρωπαίος δεν προσδίδει και κανένα σπουδαίο image έτσι όπως είναι τα πράγματα στις μέρες μας, αλλά έστω) παράδεισος είναι να έχει στην αυλή του δυό αμάξια τουλάχιστον, να έχει δορυφορική τηλεόραση για να πιάνει κανάλια για να γεμίζει τον ελεύθερο του χρόνο, να πηγαίνει τις τσαρκες του για να φάει σαν άρχοντας, να πιεί να μεθύσει, να χορέψει και να ζήσει θεωρητικά ότι ακριβώς θέλει να ζήσει στον "παράδεισό" του. Κρυφή ελπίδα του καθενός φυσικά είναι να κερδίσει το τζόκερ και τα λοιπα και τα λοιπα...
Για έναν μέσο αφρικάνο, λοιπόν, ή για να μη θεωρηθώ ρατσίστρια, για έναν μέσο άνθρωπο που ζει σε αναπτυσσόμενη χώρα, παράδεισος είναι μια στέγη που δεν μπάζει αέρα και βροχή, ένα κομμάτι ψωμί που δεν είναι μουχλιασμένο, και ένα ποτήρι νερό που δεν είναι μολυσμένο. Τόσο απλά σε δυο γραμμές.

Συνεπώς για τον κάθε άνθρωπο υπάρχει μια διαφορετική έννοια για την λέξη παράδεισος, την οποία έχει τη δυνατότητα να πραγματώσει ο ίδιος του και μόνο αυτός.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Συγχαρητήρια!!

Ανώνυμος είπε...

Nice!